زمانی برای آرامش!

زمانی برای آرامش!
این روزها بیماری‌های روحی‌روانی، سایه‌ سیاهی بر سر آدم‌های جامعه‌مان انداخته‌است.
شاید به همان اندازه که مهم است برای معرفی راه‌های پیشگیری و درمان یک بیماری مثل «سرطان» گفت‌وگو و اطلاع‌رسانی کرد و آموزش داد، لازم باشد از ظهور غولی به اسم «اضطراب» و دیوی به نامِ «افسردگی و افسرده‌خویی» حرف بزنیم و به بررسی آمارهای تکان‌دهنده‌ شیوع این اختلالات و سطوح درگیر آن، از نوجوان و جوان تا میانسال و کهنسال بپردازیم و بی‌تعارف و رودربایستی یادآوری کنیم که افسردگی زنان، سال‌هاست که به شکل خاموش، قربانی می‌گیرد. اما چرا اختلالات اضطرابی و خُلقی، اینقدر فراگیر است؟ روانشناسان بالینی بر این باورند که الگوی نگرش‌ ما آدم‌ها به‌خودمان و پیرامون‌مان، در ایجاد یک زندگی پر از دلهره و اضطراب و رسیدن به یک غم عمیق و مزمن، نقش اساسی و مؤثر دارد. انسان سالم در بهداشت روانی، کسی است که در مسیر معقول زندگی در حال حرکت است؛ فرقی ندارد ابتدای راه باشد یا میانه راه یا به قله رسیده باشد؛ مهم این است که آهسته و پیوسته در حرکت است.

آدم‌ها با توجه به آموزه‌های شناختی دین اسلام مثل «لیس للانسان الا ما سعی» متوجه قدرتِ درونی خود می‌شوند. با «لایکلف الله نفسا الا وسعها» انتظارات بیش از حد و مخربشان از خود و دیگران تعدیل می‌شود و با باور به «انالله و اناالیه راجعون» سطح تحمل‌شان برای پذیرفتن ناکامی‌ها بالا می‌رود. عبدصالح پروردگار، برای دیگران زندگی نمی‌کند، چرا که «رضی‌الله عنهم و رضوا عنه»؛ او به‌دنبال رضایت پروردگار است، اگر چه از درد و رنج دیگران هم بی‌خبر نیست چون «یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا». اما درعین‌حال اگر تلاش‌هایش توسط دیگران نادیده گرفته شود، به پوچی نمی‌رسد. غصه ازدست‌رفته‌های هرگز به‌دست نیامده، سوهان روحش نمی‌شود چون «لکیلا تاسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا بما آتاکم» را دریافته و خوب می‌داند در این زندگی، تنها و رها شده و بی‌تکیه‌گاه نیست و زمزمه‌اش در فراز و فرودهای زندگی «من یتوکل علی‌الله و هو حسبه» است.

 

 حجت‌الاسلام سیدمحمد فرجادی

۲۹ فروردین ۱۳۹۶ ۱۵:۵۵
همشهری آنلاین |
تعداد بازدید : ۱,۷۸۹

نظرات بینندگان


نام را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید